Η φράση «Κύριε, ο Τεκτονισμός είναι θεσμός αφ’ εαυτού προερχόμενος, απορρέων εκ του ορθού λόγου;» αποτελεί μία από τις πλέον ουσιαστικές διατυπώσεις του τεκτονικού τυπικού, καθώς οδηγεί τον αναγνώστη στην αναζήτηση της ίδιας της θεμελίωσης του θεσμού. Ο τεκτονισμός παρουσιάζεται ως δημιούργημα της ανθρώπινης ικανότητας να σκέπτεται, να κρίνει και να οργανώνει τη ζωή του σύμφωνα με αρχές που αναγνωρίζονται ως λογικές, δίκαιες και ωφέλιμες για το σύνολο. Ο ορθός λόγος αποτελεί το εργαλείο μέσω του οποίου ο άνθρωπος διακρίνει, αξιολογεί και επιλέγει τον δρόμο που οδηγεί στην αρμονία και στην πρόοδο.
Η έννοια του θεσμού «αφ’ εαυτού προερχόμενου» υποδηλώνει ότι η πηγή του βρίσκεται στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι αναζητούσαν τρόπους να οργανώσουν τη συνύπαρξή τους μέσα από κανόνες, αξίες και κοινά αποδεκτές αρχές. Ο θεσμός αποτελεί έκφραση αυτής της ανάγκης για τάξη και συνεννόηση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τεκτονισμός λειτουργεί ως μία σχολή εσωτερικής καλλιέργειας, η οποία ενθαρρύνει τον άνθρωπο να αναπτύξει τις πνευματικές και ηθικές του δυνάμεις.
Ο ορθός λόγος κατέχει κεντρική θέση στην ελληνική φιλοσοφική παράδοση. Στον Ηράκλειτο συναντούμε την αντίληψη του λόγου ως κοινής αρχής που διαπερνά τα πάντα και επιτρέπει στον άνθρωπο να κατανοήσει την τάξη του κόσμου. Οι Στωικοί συνέδεσαν τον ορθό λόγο με την αρετή, θεωρώντας ότι η ευδαιμονία προκύπτει όταν η ζωή εναρμονίζεται με τον φυσικό και ηθικό νόμο. Ο Αριστοτέλης, μέσα από τη διδασκαλία της φρόνησης, ανέδειξε τη σημασία της ορθής κρίσης και του μέτρου στις ανθρώπινες πράξεις. Η λογική, επομένως, δεν αποτελεί απλώς θεωρητική λειτουργία του νου, αλλά δύναμη που καθοδηγεί την πράξη και διαμορφώνει τον χαρακτήρα.
Η τεκτονική παράδοση αξιοποιεί αυτή τη διαχρονική σοφία και την αποδίδει μέσα από τα σύμβολά της. Ο Κυβικός Λίθος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η γεωμετρική του αρμονία εκφράζει την ανάγκη για εσωτερική ισορροπία, σταθερότητα και συνέπεια. Όπως κάθε πλευρά του κύβου βρίσκεται σε σχέση με τις υπόλοιπες, έτσι και οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις του ανθρώπου οφείλουν να συνδέονται σε ένα ενιαίο σύνολο που διέπεται από μέτρο και λογική.
Ο ορθός λόγος, επομένως, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Αποτελεί τον άξονα γύρω από τον οποίο οικοδομείται η προσωπική εξέλιξη του τέκτονα. Είναι η δύναμη που επιτρέπει τη διάκριση του ουσιώδους από το επουσιώδες, τη μετατροπή της γνώσης σε σοφία και της πρόθεσης σε υπεύθυνη πράξη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο άνθρωπος συμβάλλει όχι μόνο στη δική του βελτίωση, αλλά και στη δημιουργία μιας κοινωνίας που στηρίζεται στην αλήθεια, στη δικαιοσύνη και στην αδελφική συνεργασία.
Όλα αυτά και άλλα πολλά θα βρείτε στο «Τεκτονικό Πανόραμα» του Δημήτρη Παυλάκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου