Από τον Σωκράτη κληρονομείται η επιταγή της αυτοεξέτασης: η τέχνη του ερωτάν, η αλήθεια που γεννιέται μέσα από τη μαιευτική διαδικασία, η ευθύνη να στέκεται κανείς απέναντι στον εαυτό του με ειλικρίνεια. Από τον Πλάτωνα αναδύεται η κίνηση της ανάβασης προς το φως: η στροφή της συνείδησης από τη σύγχυση στη διαύγεια, από την επιφάνεια στην ουσία. Από τον Αριστοτέλη προκύπτει η σχέση μορφής και ύλης, η τέχνη της πραγμάτωσης του δυνητικού, η πειθαρχία που δίνει σχήμα σε ό,τι παραμένει ακατέργαστο. Από τον Θωμά Ακινάτη αντλείται η αρμονία πίστης και λόγου, η συνύφανση του πνευματικού με το πρακτικό, ώστε το ήθος να μετουσιώνεται σε έργο.
Ο Καρτέσιος φωτίζει τη δύναμη της μεθοδικής αμφιβολίας και της ανεξαρτησίας της σκέψης. Ο Σπινόζα διδάσκει την ηθική ως επιστήμη κατανόησης, όπου η ελευθερία ωριμάζει ως επίγνωση. Ο Λάιμπνιτς υποδεικνύει μια προϋπάρχουσα τάξη που αποκαλύπτεται σταδιακά μέσω του Λόγου. Ο Καντ θεμελιώνει την αυτονομία του ηθικού υποκειμένου και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως αρχή που ζητά συνέπεια. Ο Μιλ αναδεικνύει την ελευθερία της σκέψης, την ανεκτικότητα και την ευθύνη προς το κοινό καλό.
Από τον Καρλ Γιουνγκ προστίθεται ο χάρτης του εσωτερικού βάθους: η σκιά που ζητά αναγνώριση, τα σύμβολα που λειτουργούν ως γλώσσα του ασυνειδήτου, η διαδικασία της εξατομίκευσης ως πορεία ενοποίησης. Έτσι ο τεκτονικός συμβολισμός φανερώνεται ως εργαλείο εργασίας πάνω στον εαυτό, μια μέθοδος που καλλιεργεί προσοχή, διάκριση και μέτρο.
Ο Ορθός Λόγος λειτουργεί ως πνευματική πειθαρχία και ηθική στάση ζωής. Η αδελφότητα γίνεται σχολείο αυτογνωσίας, η σιωπή γίνεται εργαλείο εμβάθυνσης, ο συμβολισμός γίνεται γλώσσα καλλιέργειας. Έτσι ο ναός συνεχίζει να υψώνεται, με θεμέλιο την εσωτερική εργασία και με σκοπό την ευγενέστερη παρουσία του ανθρώπου μέσα στον κόσμο.
Καλό Μήνα
