Ζούμε σε μια εποχή όπου ο θόρυβος έγινε κανονικότητα: ακούμε για φιμώσεις μαθητών απο τους καθηγητες, για κακοποίηση συζυγων μέσα στο ίδιο το σπίτι, για παιδιά που στρέφονται και εκτελούν εν ψυχρω τους γονείς τους. Δεν είναι μόνο ειδήσεις· είναι σημάδια ότι χάθηκε το μέτρο, ότι ο άνθρωπος ξεχνά πόσο εύκολα η δύναμη γίνεται αυθαιρεσία. Κι εδώ χωράει το ερώτημα: έχουν νόημα σήμερα οι ιπποτικές αξίες; Ίσως είναι από τα λίγα πράγματα που μπορούν να λειτουργήσουν σαν αντίδοτο στην παραφροσύνη του σήμερα.
Ναι, οι ιπποτικές στολές, τα ξίφη, τα εμβλήματα μοιάζουν παρωχημένα. Σε μια οθόνη που αλλάζει εικόνες κάθε δευτερόλεπτο, όλα αυτά φαίνονται σαν θέατρο άλλης εποχής. Όμως δεν είναι μασκαρατες για να αισθανθούμε κάποιοι. Είναι σύμβολα. Και τα σύμβολα έχουν τελετουργική αξία: δεν σε πείθουν με επιχειρήματα, σε σταματούν για μια στιγμή και σου θυμίζουν ποιος θέλεις να είσαι, όταν οι συνθήκες δεν βοηθούν.
Η τελετουργία, στην ουσία της, είναι μνήμη σε κίνηση. Είναι ένας τρόπος να εκπαιδεύεται ο χαρακτήρας μέσα από εικόνες, στάσεις, χειρονομίες που χαράζονται βαθύτερα από μια απλή ομιλία. Το ξίφος δεν είναι προτροπή για βία· είναι υπενθύμιση διάκρισης: κόβει την αδικία από τη συνενοχή, την ορμή από την εγκράτεια, το “έτσι μου ήρθε” από το “έτσι πρέπει”. Η στολή δεν είναι επίδειξη· είναι ανάληψη ευθύνης, σαν να λες: «από εδώ και πέρα μετριέμαι με τον κανόνα, όχι με το κέφι μου».
Και ποιος είναι ο κανόνας; Οι ιπποτικές αρετές, αυτές που σήμερα τις έχουμε περισσότερο ανάγκη ακριβώς επειδή λείπουν. Σύνεση για να μην αποφασίζουμε πάνω στον θυμό. Θάρρος όχι για να επιβάλλουμε, αλλά για να υπερασπιζόμαστε τον αδύναμο και να λέμε “ως εδώ” στην αδικία. Εγκράτεια για να μην κάνουμε τον άλλον στόχο των εντάσεών μας. Δικαιοσύνη για να μη βαφτίζουμε “δίκιο” το συμφέρον μας. Και μαζί τους οι αρετές της καρδιάς: πίστη στην υπόσχεση, ελπίδα που επιμένει χωρίς κυνισμό, αγάπη που γίνεται πράξη, φιλανθρωπία που δεν ζητά χειροκρότημα.
Γι’ αυτό τα σύμβολα δεν είναι διακόσμηση· είναι υπενθύμιση καθήκοντος. Σε έναν κόσμο που μπερδεύει την ελευθερία με την ασυδοσία, η ιπποτική γλώσσα μας θυμίζει ότι ο πραγματικά δυνατός είναι εκείνος που μπορεί να συγκρατήσει το χέρι του, να τιμήσει τον λόγο του και να σταθεί δίπλα στον άλλον. Κι αν οι στολές φαίνονται παλιές, οι αρετές που κουβαλούν είναι ολοκαίνουργιες ανάγκες.
Μτ3ΑΑ
Τεκτονικός Παντογνωστης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου