Ο Τέκτων στην Εποχή του Μετά-Ανθρώπου

Με αφορμή τις γόνιμες σκέψεις του καθηγητή Δημήτρη Νανόπουλου στο πρόσφατο άρθρο του στη Lifo, σχετικά με την αθανασία της ψυχής και την προοπτική του Μετά-Ανθρώπου μέσω των αχαρτογράφητων δυνατοτήτων της κβαντομηχανικής, αναδύονται αναπόφευκτα καίρια ερωτήματα για τη θέση και τον ρόλο του Τεκτονισμού στη νέα αυτή εποχή. Μπορεί ο Μετά-Άνθρωπος να παραμείνει πραγματικά Άνθρωπος, αν στερηθεί το συναίσθημα, τη φαντασία, τη διαίσθηση; Πώς μπορεί ο Τεκτονισμός να συνεχίσει να ξεχωρίζει το εφήμερο από το αιώνιο, το επιφανειακό από το ουσιώδες;

Στόχος μας δεν είναι να εναντιωθούμε στην πρόοδο, αλλά να διαφυλάξουμε την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, μέσα στον στρόβιλο των τεχνολογικών εξελίξεων. Η εσωτερική εργασία δεν μεταβιβάζεται σε μηχανές, ούτε η αναζήτηση του νοήματος μπορεί να εκχωρηθεί σε αλγόριθμους. Το καθήκον του Τέκτονα παραμένει διαχρονικό: να καλλιεργεί τη σοφία, τη δικαιοσύνη, την αγάπη και τη συμπόνια — αρετές που ούτε προγραμματίζονται ούτε πωλούνται.

Δεν είναι ο Τεκτονισμός που πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα εργαλεία, αλλά τα εργαλεία να τεθούν στην υπηρεσία της διαχρονικής αποστολής του Τεκτονισμού. Και όπως λέει ένας πολύ σημαντικός φίλος τέκτων ο κόσμος αλλάζει με καταιγιστική ταχύτητα και οφείλουμε κι εμείς να επανατοποθετούμε τη ματιά μας, να αλλάζουμε προοπτική — όπως θα έλεγε και ο Προυστ, «το αληθινό ταξίδι ανακάλυψης δεν είναι να αναζητάς νέους τόπους, αλλά να βλέπεις με νέα μάτια».

Τα ερωτήματα είναι σύνθετα και οι απαντήσεις απαιτούν βάθος και στοχασμό. Η συζήτηση όμως δεν τελειώνει εδώ — ίσα ίσα, τώρα ξεκινά.

Σύντομα θα επανέλθουμε, με μεγαλυτερη ανάλυση εντός του χώρου μας , μείνετε συντονισμένοι…

MT3AA

Τεκτονικός Παντογνώστης