Κάποτε, ένας αγρότης βρήκε τυχαία κάτω από ενα δέντρο ένα άθικτο αυγό αετού και, χωρίς να σκεφτεί τι κρατούσε, το έβαλε στο κοτέτσι με τις κοτες του. Οι κότες το κλώσησαν και, ύστερα από λίγο, γεννήθηκε ένας μικρός αετός. Μεγάλωσε ανάμεσά τους, περπατούσε σαν κι αυτές, έτρωγε ό,τι κι εκείνες, και πίστεψε, με τον καιρό, πως ήταν κι αυτός μια απλή κότα.
Όταν έβλεπε στον ουρανό τα μεγάλα, περήφανα πουλιά να πετούν, τα θαύμαζε, μα δεν τολμούσε να τα μιμηθεί· γιατί ποτέ δεν έμαθε ότι μπορούσε.
Χρόνια αργότερα, πέρασε από το χωριό ένας φυσιοδίφης. Όταν είδε τον αετό ανάμεσα στις κότες, σταμάτησε έκπληκτος:
«Αυτό το πουλί δεν είναι κότα», είπε. «Είναι αετός».
Ο αγρότης γέλασε. «Το ξέρω», απάντησε, «αλλά τώρα είναι κοτόπουλο. Μεγάλωσε μαζί τους, έμαθε να ζει σαν κι αυτές. Δεν μπορεί πια να πετάξει».
«Όχι», είπε ο φυσιοδίφης. «Δεν έπαψε ποτέ να είναι αετός. Έχει την καρδιά του αετού, πλασμένη για τα ύψη. Πρέπει μόνο να του θυμίσω ποιος είναι.»
Την πρώτη μέρα, ο φυσιοδίφης πήρε τον αετό στα χέρια του και του είπε:
«Αετέ, είσαι αετός. Ανήκεις στον ουρανό. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε!»
Ο αετός κοίταξε γύρω του, είδε τις κότες, θυμήθηκε τη συνήθειά του, και πήδηξε πάλι στο χώμα.
Τη δεύτερη μέρα, ο φυσιοδίφης τον ανέβασε στη στέγη και ξαναείπε:
«Αετέ, είσαι αετός. Πέταξε!»
Αλλά κι αυτή τη φορά ο αετός δίστασε. Το βλέμμα του χαμήλωσε προς τη γνώριμη γη, και πάλι κατέβηκε.
Ο αγρότης χαμογέλασε ειρωνικά. «Στο είπα. Δεν αλλάζει. Είναι πια κότα.»
Όμως την τρίτη μέρα, πριν ακόμη χαράξει, ο φυσιοδίφης ανέβηκε μαζί του σ’ ένα βουνό. Ο ήλιος ανέτελλε, ντύνοντας τις κορυφές με χρυσό φως. Ο φυσιοδίφης σήκωσε τον αετό ψηλά, τον έστρεψε προς την ανατολή και του είπε:
«Αετέ, κοίτα τον Ήλιο. Θυμήσου ποιος είσαι. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε.»
Ο αετός κοίταξε τη γη που απλωνόταν μικρή και μακρινή, ύστερα γύρισε προς το φως. Κάτι μέσα του ανασάλεψε· μια μνήμη που δεν είχε ποτέ χαθεί, μόνο κοιμόταν.
Άνοιξε τα φτερά του, φώναξε δυνατά και πέταξε. Ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, ώσπου χάθηκε μέσα στο φως.
Και δεν ξαναγύρισε ποτέ.
Ο αγρότης έμεινε να κοιτάζει απορημένος. Δεν καταλάβαινε πως η αληθινή φύση δεν φυλακίζεται· πως ό,τι γεννήθηκε για τον ουρανό, αργά ή γρήγορα θυμάται τη μοίρα του.
Ο αετός ήταν πάντοτε αετός — απλώς το είχε ξεχάσει.
Αυτή είναι η ιστορία όλων μας.
Ο αετός είναι η ψυχή του ανθρώπου πριν τη Μύηση — η ανώτερη φύση μας, γεννημένη για το φως, που έμαθε να ζει στη σκιά της συνήθειας. Είναι ο νους που νόμισε πως είναι σώμα, η φλόγα που πίστεψε πως είναι στάχτη. Όταν χαμηλώνει το βλέμμα του στη γη, δεν το κάνει επειδή δεν μπορεί να πετάξει, αλλά επειδή δεν θυμάται ότι μπορεί.
Ο αγρότης είναι η αμύητη κοινωνία· οι φωνές του κόσμου που λένε «μην τολμήσεις», «μην ξεχωρίζεις», «μείνε χαμηλά». Είναι ο φόβος μεταμφιεσμένος σε φροντίδα, η ασφάλεια που κλείνει τον κύκλο του πνεύματος.
Κι ο φυσιοδίφης είναι ο Διδάσκαλος — όχι εκείνος που διατάζει, αλλά εκείνος που θυμίζει.
Δεν επιβάλλει το πέταγμα· δείχνει τον Ήλιο.
Δεν δίνει φτερά· αποκαλύπτει ότι τα έχεις ήδη.
Δεν καθοδηγεί· φωτίζει και σιωπά.
Η αληθινή Διδασκαλία δεν είναι μετάδοση γνώσης, αλλά Ανάκληση Μνήμης. Δεν είναι να δείξεις έναν δρόμο, αλλά να αφαιρέσεις τα πέπλα που τον κρύβουν.
Η ψυχή αφυπνίζεται όταν αντικρίσει το Φως – όχι γιατί της το είπαν, αλλά γιατί θυμήθηκε ότι της ανήκει.
Η ωριμότητα του Διδασκάλου δεν είναι να οδηγεί, αλλά να αφήνει. Να στέκεται σιωπηλά στην άκρη του βουνού, γνωρίζοντας πως κάθε ψυχή έχει τη δική της ώρα να κοιτάξει τον Ήλιο.
Γιατί η Αλήθεια δεν μεταδίδεται — ανακαλείται.
Όλοι γεννηθήκαμε για να πετάξουμε. Μα οι φωνές της συνήθειας, της κοινωνίας, του φόβου, μας έμαθαν να ζητούμε ασφάλεια αντί για ελευθερία, αποδοχή αντί για Φως.
Η Μύηση είναι η στιγμή που κοιτάζεις τον Ήλιο και θυμάσαι. Είναι το πέρασμα από την εξάρτηση στη μνήμη της ουσίας. Και τότε, ο αετός μέσα σου αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Όποιος μια φορά αντικρίσει το Φως, δεν μπορεί να επιστρέψει στο σκοτάδι. Κι όποιος μια φορά πετάξει, δεν μπορεί να ξαναπερπατήσει σαν κότα.
Έχει δει τον Ήλιο — και είναι πια ένα μαζί του.
Ήμασταν πάντοτε Αετοί.
Απλώς έπρεπε να το θυμηθούμε.
ΜΤ3αα
Τεκτονικός Παντογνώστης
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Τεκτονισμό, μπορεί κανείς να ανατρέξει στο βιβλίο "Τεκτονικός Παντογνώστης". Το βιβλίο κοστίζει μόνο 25€ και είναι διαθέσιμο αποκλειστικά από:
tetraktys.gr Μαρία Βασιλοπούλου , Πλειάδων 95, Τ.Κ.145 64 Ν. Κηφισιά , 2108077513, 2106250513, sales@tetraktys.gr
tektonismos.gr , Φιλικής Εταιρείας 39, Τ.Κ. 546.21, Θεσσαλονίκη, 2310265042, 2310265083, 6976122020 EMAIL info@tektonismos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου