Η σημερινή επέτειος της Πρωταπριλιάς προσφέρει την ιδανική αφορμή για μια εσωτερική κατάδυση στον μύθο του Πινόκιο, πέρα από την επιφάνεια του παιδικού αναγνώσματος. Ο Κάρλο Λορεντσίνι, γνωστός ως Κολόντι, δημιούργησε στην Τοσκάνη του 19ου αιώνα μια συγκλονιστική παραβολή για την ανθρώπινη κατάσταση. Μέσα στη σκληρή πραγματικότητα της ένδειας και της ανάγκης, αναδύεται η πορεία μιας ψυχής που αναζητά το Φως, μεταμορφώνοντας την τραχιά ύλη σε πνευματική οντότητα.
Ο Πινόκιο αποτελεί την τέλεια απεικόνιση του "Ακατέργαστου Λίθου". Είναι ένα κομμάτι ξύλο που γελά και κλωτσά, γεμάτο ανωμαλίες και απειθαρχία. Ο Τζεπέτο, ο ξυλουργος που ζει μέσα στη στέρηση, ενσαρκώνει τον "Τεχνίτη" που με υπομονή και αγάπη δίνει μορφή στο άψυχο υλικό. Η φτώχεια του, που τον αναγκάζει να πουλήσει το πανωφόρι του για ένα αλφαβητάρι, συμβολίζει τη θυσία που απαιτείται για την κατάκτηση της Γνώσης. Η παιδεία είναι ο πρώτος σταθμός της μύησης, όμως η ύλη είναι ακόμη επιρρεπής στην πλάνη.
Η πορεία του ξύλινου παιδιού είναι γεμάτη από τις σκιές του Ματζαφόκο και του Αμαξά. Αυτές οι μορφές αντιπροσωπεύουν τους δεσμοφύλακες της άγνοιας και της χειραγώγησης. Ο θηριοδαμαστής Ματζαφόκο ορίζει τις κινήσεις των μαριονετών μέσω των νημάτων, κρατώντας τες σε μια κατάσταση μηχανικής υπακοής. Ο Αμαξάς, με την ψευδαίσθηση της Παιχνιδούπολης, οδηγεί στην πλήρη κτηνωδία, μεταμορφώνοντας τον άνθρωπο σε γάιδαρο. Είναι η κατάσταση του αμύητου που εγκλωβίζεται στις αισθήσεις και χάνει την ανθρώπινη ιδιότητά του.
Η περιβόητη μύησή του μέσα από το ψέμα, που επιμηκύνει τη μύτη του, αποτελεί τη διαρκή υπενθύμιση της εσωτερικής ανισορροπίας. Το ψεύδος είναι η δυσαρμονία του Λόγου με τη Συνείδηση. Η Γαλάζια Νεράιδα, η κυρίαρχη μητρική φιγούρα της Σοφίας, επεμβαίνει ως πνευματική οδηγός. Διασώζει τον Πινόκιο από την κρεμάλα της βελανιδιάς –το αρχικό, σκοτεινό τέλος του έργου– και του προσφέρει τη δυνατότητα της δεύτερης γέννησης.
Η κορύφωση του δράματος λαμβάνει χώρα στα έγκατα της θάλασσας, στην κοιλιά της φάλαινας. Αυτή η κάθοδος συμβολίζει το V.I.T.R.I.O.L., την επίσκεψη στο εσωτερικό της γης όπου ο Πινόκιο βρίσκει τον πατέρα του. Η επανένωση στο σκοτάδι και η κοινή φυγή προς την ακτή αποτελούν την πράξη της υπέρτατης θυσίας και της αγάπης. Η μαριονέτα αποβάλλει τα νήματά της, το ξύλο αποκτά σάρκα και πνοή, και ο Πινόκιο αναδύεται ως πραγματικός άνθρωπος.
Σήμερα, η Πρωταπριλιά μάς καλεί να θυμηθούμε ότι η αλήθεια είναι η μόνη δύναμη που λειαίνει τις γωνίες της ψυχής. Ο Πινόκιο είναι ο καθρέφτης κάθε ανθρώπου που εργάζεται στο εσωτερικό του εργαστήριο, επιδιώκοντας να μετατραπεί από ένα άβουλο ξύλο σε έναν ελεύθερο και συνειδητό οικοδόμο του Ναού της Ανθρωπότητας.
MT3AA
ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ και ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου