Στον μεσαίωνα, όταν τα μεγάλα οικοδομήματα της Ευρώπης απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις και απόλυτη εμπιστοσύνη, η χειραψία δεν ήταν μια τυπική φιλοφρόνηση. Ήταν το ζωντανό πτυχίο του τεχνίτη. Σε μια εποχή χωρίς έγγραφα και πιστοποιητικά, ο τρόπος που ένας οικοδόμος έπιανε το χέρι του άλλου αποκάλυπτε ακαριαία το επίπεδο της μυήσεώς του. Ήταν η μυστική απόδειξη ότι ο ξένος που στεκόταν απέναντί σου ήταν όντως ένας ικανός συνεργάτης και όχι ένας ανειδίκευτος τυχοδιώκτης.
Σήμερα, η χειραψία πέρασε από το πεδίο της τεχνικής γνώσης στο πεδίο της ηθικής ποιότητας. Όμως, η ουσία παραμένει η ίδια: είναι ένα σημείο αναγνώρισης. Μόνο που τώρα δεν αναγνωρίζουμε τις γνώσεις του άλλου, αλλά την ικανότητά του να παραμένει «Αδελφός». Εκεί, ανάμεσα στους κίονες, η χειραψία γίνεται ο καθρέφτης της ψυχής και αποκαλύπτει τις παθογένειες που δοκιμάζουν την Αλυσίδα.
Συχνά συναντάμε τον Μνησίκακο και τον Εμπαθή: εκείνον που σου αρνείται τον ασπασμό ή σου προσφέρει ένα χέρι παγωμένο, «ψόφιο», αποσύροντάς το βιαστικά. Χρησιμοποιεί τον χαιρετισμό ως όπλο περιφρόνησης, λησμονώντας ότι η Στοά είναι εργαστήριο ενότητας και όχι δικαστήριο προσωπικών γούστων. Υπάρχει όμως και ο Κόλακας, ο «ξερόλας» που σε «σκεπάζει» με μια υπερβολική, πολιτικάντικη χειραψία. Δεν χαιρετά εσένα, αλλά την ωφέλεια που ελπίζει να αποκομίσει — ένα αξίωμα, μια γνωριμία, μια επιβεβαίωση.
Πολλοί αναρωτιούνται: «Αν ο χαιρετισμός δεν είναι ειλικρινής, δεν αποτελεί υποκρισία;». Η απάντηση είναι σκληρή: Υποκρισία είναι να φοράς το έμβλημα του Τέκτονα και να αρνείσαι τη χειραψία. Ο Τέκτονας δεν χαιρετά τον άνθρωπο που συμπαθεί· χαιρετά την ιερότητα του θεσμού στο πρόσωπο του άλλου. Η μυητική εργασία δεν έγκειται στην κατάργηση του Τύπου, αλλά στην ανύψωση του συναισθήματος στο ύψος του Συμβόλου.
Όταν ο χώρος γεμίζει από «ξερόλες» και μνησίκακους, η φυγή φαντάζει ως εύκολη λύση. Όμως, η πραγματική μύηση κρίνεται στην παραμονή. Μένεις για να αποδείξεις ότι ο δικός σου κρίκος είναι ατσαλένιος. Το να μπορείς να απλώνεις το χέρι σου σταθερά και ειλικρινά απέναντι στον κόλακα ή τον εμπαθή, είναι η δική σου νίκη επί του ακατέργαστου λίθου. Αν φύγεις, τους παραδίδεις τον Ναό. Αν μείνεις, κρατάς την Αλυσίδα ζωντανή, θυμίζοντας σε όλους ότι η χειραψία μας είναι το συμβόλαιο της ειρήνης μας — ένα συμβόλαιο που δεν ακυρώνεται από τις μικρότητες των ανθρώπων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου