Στο γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο Μολυβένιος Στρατιώτης τοποθετείται μέσα σε ένα χάρτινο βαρκάκι και αφήνεται να ταξιδέψει στα νερά ενός αυλακιού. Το μικρό αυτό σκάφος παρασύρεται από το ρεύμα, περνά δυσκολίες, χάνεται από τα μάτια εκείνων που το έστειλαν στο ταξίδι του και συνεχίζει την πορεία του προς ένα άγνωστο μέλλον. Από τη στιγμή που το βαρκάκι αφήνεται στο νερό, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πού θα καταλήξει.
Πολλές φορές, όταν σκέφτομαι το Τεκτονικό Πανόραμα, έρχεται στον νου μου αυτή η εικόνα. Κάθε βιβλίο μοιάζει με ένα τέτοιο χάρτινο βαρκάκι. Ο συγγραφέας το κατασκευάζει με φροντίδα, το εφοδιάζει με τις σκέψεις, τις γνώσεις και τα βιώματά του και κάποια στιγμή το αφήνει να ακολουθήσει τη δική του διαδρομή.
Ίσως γι’ αυτό με αγγίζει η φράση που αποδίδεται στον Ουμπέρτο Έκο, σύμφωνα με την οποία από τη στιγμή που ένα βιβλίο συναντά τους αναγνώστες του αρχίζει μια ζωή που ο συγγραφέας δεν μπορεί πλέον να ελέγξει πλήρως. Η σκέψη αυτή δεν αναφέρεται μόνο στις διαφορετικές ερμηνείες που θα δώσουν οι αναγνώστες. Αναφέρεται και στο ίδιο το ταξίδι του βιβλίου μέσα στον χρόνο. Σε χέρια που δεν γνωρίζουμε, σε τόπους που δεν θα επισκεφθούμε ποτέ, σε ανθρώπους που θα το διαβάσουν για λόγους που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.
Όταν ξαναδιαβάζω τα κεφάλαια στο Τεκτονικό Πανόραμα, συχνά αναρωτιέμαι πόσο δίκιο είχε ο Έκο. Οι σελίδες του παραμένουν ίδιες, όμως εγώ δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που τις έγραψε. Κάθε νέα ανάγνωση μου αποκαλύπτει μικρές λεπτομέρειες που είχαν περάσει απαρατήρητες, συνδέσεις που τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει και σκέψεις που συνεχίζουν να εξελίσσονται μέσα μου. Είναι σαν να συναντώ ένα παλιό γνώριμο και να ανακαλύπτω ότι η συζήτησή μας δεν έχει ακόμη τελειώσει.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο προνόμιο κάθε συγγραφέα. Να αφήνει ένα μικρό χάρτινο βαρκάκι στα νερά του χρόνου και να το βλέπει να απομακρύνεται, χωρίς να γνωρίζει μέχρι πού θα φτάσει.
Εύχομαι οι σκέψεις που κατέγραψα στο Τεκτονικό Πανόραμα να συνεχίσουν το δικό τους ταξίδι στον χρόνο. Και γιατί όχι; Ίσως κάποτε, σε μια μελλοντική στιγμή που εγώ δεν θα μπορώ να προβλέψω, αλλά και δεν θα υπάρχω , το χάρτινο εκείνο βαρκάκι να φτάσει στα χέρια του εγγονού μου, στον οποίο έχω αφιερώσει το βιβλίο. Τότε ο κύκλος του ταξιδιού θα έχει αποκτήσει ένα ακόμη όμορφο νόημα, καθώς οι ίδιες σελίδες θα ενώνουν δύο διαφορετικές γενιές μέσα από τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες αναζητήσεις και την ίδια αγάπη για τη γνώση.
Για το Μικρούλι μου
Πολλές φορές, όταν σκέφτομαι το Τεκτονικό Πανόραμα, έρχεται στον νου μου αυτή η εικόνα. Κάθε βιβλίο μοιάζει με ένα τέτοιο χάρτινο βαρκάκι. Ο συγγραφέας το κατασκευάζει με φροντίδα, το εφοδιάζει με τις σκέψεις, τις γνώσεις και τα βιώματά του και κάποια στιγμή το αφήνει να ακολουθήσει τη δική του διαδρομή.
Ίσως γι’ αυτό με αγγίζει η φράση που αποδίδεται στον Ουμπέρτο Έκο, σύμφωνα με την οποία από τη στιγμή που ένα βιβλίο συναντά τους αναγνώστες του αρχίζει μια ζωή που ο συγγραφέας δεν μπορεί πλέον να ελέγξει πλήρως. Η σκέψη αυτή δεν αναφέρεται μόνο στις διαφορετικές ερμηνείες που θα δώσουν οι αναγνώστες. Αναφέρεται και στο ίδιο το ταξίδι του βιβλίου μέσα στον χρόνο. Σε χέρια που δεν γνωρίζουμε, σε τόπους που δεν θα επισκεφθούμε ποτέ, σε ανθρώπους που θα το διαβάσουν για λόγους που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.
Όταν ξαναδιαβάζω τα κεφάλαια στο Τεκτονικό Πανόραμα, συχνά αναρωτιέμαι πόσο δίκιο είχε ο Έκο. Οι σελίδες του παραμένουν ίδιες, όμως εγώ δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που τις έγραψε. Κάθε νέα ανάγνωση μου αποκαλύπτει μικρές λεπτομέρειες που είχαν περάσει απαρατήρητες, συνδέσεις που τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει και σκέψεις που συνεχίζουν να εξελίσσονται μέσα μου. Είναι σαν να συναντώ ένα παλιό γνώριμο και να ανακαλύπτω ότι η συζήτησή μας δεν έχει ακόμη τελειώσει.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο προνόμιο κάθε συγγραφέα. Να αφήνει ένα μικρό χάρτινο βαρκάκι στα νερά του χρόνου και να το βλέπει να απομακρύνεται, χωρίς να γνωρίζει μέχρι πού θα φτάσει.
Εύχομαι οι σκέψεις που κατέγραψα στο Τεκτονικό Πανόραμα να συνεχίσουν το δικό τους ταξίδι στον χρόνο. Και γιατί όχι; Ίσως κάποτε, σε μια μελλοντική στιγμή που εγώ δεν θα μπορώ να προβλέψω, αλλά και δεν θα υπάρχω , το χάρτινο εκείνο βαρκάκι να φτάσει στα χέρια του εγγονού μου, στον οποίο έχω αφιερώσει το βιβλίο. Τότε ο κύκλος του ταξιδιού θα έχει αποκτήσει ένα ακόμη όμορφο νόημα, καθώς οι ίδιες σελίδες θα ενώνουν δύο διαφορετικές γενιές μέσα από τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες αναζητήσεις και την ίδια αγάπη για τη γνώση.
Για το Μικρούλι μου
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη
Γίνετε ο πρώτος που θα προσθέσει κάποιο σχόλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου