Η ζωή αρχίζει και τελειώνει μέσα στο σκοτάδι. Από τη μήτρα έως τον τάφο, ο άνθρωπος βαδίζει μέσα στην άβυσσο της ύπαρξης αναζητώντας το φως. Το σκοτάδι είναι η μήτρα της Δημιουργίας, ο ιερός χώρος όπου η ύλη αναπνέει, το πνεύμα μορφοποιείται και τα αντίθετα συναντώνται. Εκεί, στο άδυτο της σιωπής, η Αρχή και το Τέλος συμπίπτουν, και ο κόσμος γεννιέται ξανά.
Η μήτρα είναι η πρώτη πύλη, το σημείο όπου το άμορφο αποκτά μορφή. Ο τάφος είναι η τελευταία, όπου η μορφή επιστρέφει στο άμορφο. Ανάμεσά τους απλώνεται η ζωή — ένα φωτεινό διάλειμμα ανάμεσα σε δύο απεραντοσύνες, όπως γράφει ο Καζαντζάκης στην Ασκητική.
Για τον μυούμενο, η κάθοδος στο σκοτάδι είναι ιερή πράξη. Ο σκοτεινός θάλαμος, όπως στη μυστική παράδοση της Καββαλά και του Τεκτονισμού, είναι ο τόπος της εσωτερικής κυοφορίας· εκεί ο άνθρωπος αφήνει το προσωπείο του και επιστρέφει στην πρωταρχική του ουσία. Η Μπινά, η Μητέρα της Κατανόησης, ανοίγει την αγκαλιά της και γεννά τη φώτιση.
Η ζωή είναι κύκλος· κάθε γέννηση προϋποθέτει έναν θάνατο, κάθε φως αναδύεται από το σκοτάδι. Ο μυούμενος που αγκαλιάζει αυτό το μυστήριο παύει να φοβάται την άβυσσο. Την αναγνωρίζει ως Μητέρα του, την ίδια Πηγή από την οποία αναδύθηκε το Σύμπαν και προς την οποία όλα επιστρέφουν.
Μέσα στο σκοτάδι, το φως δεν σβήνει· κυοφορείται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου