Μέσα στο βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης αναδύεται μια αθόρυβη Αρχή, μια εσωτερική πηγή φωτός που δεν απαιτεί όνομα ούτε λατρεία. Είναι η δημιουργική δύναμη που μας ωθεί προς τη γνώση, την αρμονία και την αυτοβελτίωση. Η τεκτονική διδασκαλία αναγνωρίζει αυτή την εσωτερική ακτίνα ως τον σπινθήρα του Μεγάλου Αρχιτέκτονα, όχι ως εξωτερικό πρόσωπο, αλλά ως την καθαρή Λογική, την Τάξη και την Αρχή του Όντος που κατοικεί και μέσα στον άνθρωπο.
Ο Τέκτων δεν αναζητά την Αλήθεια σε δόγματα ή στερεότυπα. Την αναζητά στην εσωτερική εργασία, εκεί όπου ο νους και η καρδιά συνεργάζονται. Στο Εργαστήρι της ψυχής του, ο άνθρωπος γίνεται τεχνίτης του εαυτού του: λειαίνει τις ατέλειες, εξευγενίζει τις σκέψεις του και προσπαθεί να φέρει τάξη στο δικό του «χάος», όπως ο Δημιουργός έθεσε τάξη στο Σύμπαν. Έτσι, η κοσμική Αρμονία αντικατοπτρίζεται μέσα του ως προσωπική ηθική και πνευματική ισορροπία.
Η τεκτονική διαλεκτική –η συνεχής διαδικασία θέσης, αντίθεσης και σύνθεσης– γίνεται εσωτερικός δρόμος αυτογνωσίας. Ο άνθρωπος δεν απορρίπτει την αμφιβολία· τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο, όπως ο τεχνίτης χρησιμοποιεί τα εργαλεία του για να αποκαλύψει την κρυμμένη μορφή μέσα στο υλικό.
Με αυτόν τον τρόπο, η αναζήτηση του «Θείου» δεν βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο, αλλά στον τρόπο που εργάζεται μέσα του. Ο Τέκτων αναγνωρίζει τον ΜΑΤΣ όχι ως μακρινή δύναμη, αλλά ως εσωτερική Αρχή που καθοδηγεί την πορεία προς το Φως. Και το Φως αυτό είναι η διαρκής, σιωπηλή παρότρυνση προς την κατανόηση, την αρετή και την ολοκλήρωση του ίδιου του Εαυτού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου