Σε ορισμένα Τεκτονικά τυπικά, υπάρχει μια βαθιά συμβολική στιγμή: ο Μαθητής καλείται να στραφεί προς έναν καθρέφτη. Ο Σεβάσμιος υπενθυμίζει τότε ότι οι εχθροί μας δεν είναι πάντοτε φανεροί· παραμονεύουν στο σκότος, στο αθέατο βάθος του ίδιου μας του εαυτού. Και όταν ο υποψήφιος αντικρίζει το είδωλό του, ακούει την αλήθεια: «Ιδού ο μεγαλύτερος μας εχθρός». Διότι πριν επιδιώξουμε να μεταμορφώσουμε τον κόσμο, οφείλουμε να μεταμορφώσουμε εμάς τους ίδιους.
Η εσωτερική εργασία του Τέκτονος είναι μια μακρά, απαιτητική πορεία κατά της αμάθειας, της πλάνης και των προκαταλήψεων που συχνά μας δεσμεύουν χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Ο καθρέφτης δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο· είναι η πύλη μέσω της οποίας αντικρίζουμε τις ατέλειές μας χωρίς εξωραϊσμούς. Η αυτογνωσία αποτελεί το πρώτο και αναγκαίο βήμα, διότι κανείς δεν μπορεί να διορθώσει έναν εχθρό που αρνείται να αναγνωρίσει.
Η καταπολέμηση των ελαττωμάτων δεν γίνεται με βία, αλλά με φώτιση. Το φως διαλύει το σκοτάδι όχι με σύγκρουση, αλλά με παρουσία. Έτσι κι ο Τέκτων: δεν εξοντώνει τις αδυναμίες του, αλλά τις μετασχηματίζει. Η υπερηφάνεια γίνεται ταπεινότητα· η οργή μετουσιώνεται σε καθαρή βούληση· η άγνοια εξελίσσεται σε σοφία. Κάθε μικρή νίκη πάνω στον εχθρό οδηγεί σε έναν βελτιωμένο εαυτό Ναό.
Ο καθρέφτης, σε εκείνα τα τυπικά που τον χρησιμοποιούν, λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο δρόμος προς το Φως δεν ξεκινά έξω, αλλά μέσα μας. Μόνον εκείνος που έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει τον εαυτό του μπορεί να γίνει άξιος οικοδόμος του Πνευματικού Ναού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου