Η ταινία Indiana Jones and the Last Crusade λειτουργεί ως ένα σύγχρονο αλληγορικό μυστήριο, που αντικατοπτρίζει το ταξίδι κάθε αναζητητή του Φωτός. Ο ήρωας δεν ξεκινά έτοιμος ούτε ακέραιος· κουβαλά αμφιβολίες, φόβους και την υπεροψία της λογικής. Όπως κάθε τέκτων που εισέρχεται στο σκοτάδι του άγνωστου για να αναζητήσει το εσώτερο Φως, έτσι κι εκείνος οδηγείται σε μια πορεία μύησης, όπου το Ιερό Δισκοπότηρο δεν είναι απλώς αντικείμενο αλλά σύμβολο της εσωτερικής Πηγής της αλήθειας.
Οι τρεις δοκιμασίες του αποτελούν τις πύλες της τεκτονικής ατραπού. Η πρώτη, η Δοκιμασία της Ταπείνωσης, διδάσκει πως ο άνθρωπος ανυψώνεται όταν γονατίζει. Η αλαζονεία είναι πέπλο που κρύβει τη γνώση, ενώ η αναγνώριση των ορίων μας ανοίγει τον δρόμο προς τη Σοφία. Η δεύτερη δοκιμασία, το βήμα στο κενό, εκφράζει την υπέρβαση της στενής λογικής. Η γέφυρα που αποκαλύπτεται μόνο στον πιστό αναζητητή θυμίζει πως ο τέκτων οφείλει να συνδέει το ορατό με το αόρατο, το γνωστό με το υπερβατικό. Η τρίτη δοκιμασία, η επιλογή του ταπεινού ποτηριού, διδάσκει τη διάκριση. Η αληθινή αξία δεν λάμπει επιφανειακά· φωτίζει εσωτερικά. Η σοφία δεν δελεάζει, αλλά καθοδηγεί.
Στο τέλος, ο ήρωας μαθαίνει πως το Δισκοπότηρο δεν προορίζεται για κατοχή αλλά για κατανόηση. Όπως και ο τέκτων που διδάσκεται πως ο αληθινός Ναός βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο, έτσι και ο Ιντιάνα Τζόουνς αντιλαμβάνεται ότι η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι η απόκτηση ενός θησαυρού αλλά η μεταμόρφωση του ίδιου του εαυτού.
Έτσι, η ταινία –αν και όχι μυσταγωγική εκ προθέσεως– αντανακλά την αιώνια τεκτονική διδασκαλία: κάθε αναζήτηση, κάθε δοκιμασία και κάθε υπέρβαση οδηγεί τελικά στο Φως της αυτογνωσίας και της εσωτερικής ελευθερίας.
ΜΤ3αα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου