Στην πρόσφατη επικοινωνία μου με έναν παλαιό και έμπειρο Αδελφό, η συζήτησή μας περιστράφηκε γύρω από ένα ερώτημα που, αν και φαίνεται απλό, αγγίζει την καρδιά της μυητικής μας πορείας: Γιατί οι Εργάτες άρχονται των εργασιών τη Μεσημβρία και όχι με την πρώτη αχτίδα του ήλιου;
Η παράδοσή μας διδάσκει πως ο Τέκτονας δεν εμφανίζεται στο εργαστήριο απροετοίμαστος. Το ξημέρωμα και οι πρώτες ώρες της ημέρας ανήκουν στην προσωπική περισυλλογή. Είναι η ώρα της «ατομικής λάξευσης», όπου ο καθένας μας, αναμετρώμενος με τις δικές του ατέλειες, προσπαθεί να λειάνει τις γωνίες του δικού του ακατέργαστου λίθου.
Αυτή η πρωινή εργασία είναι μοναχική και αόρατη. Είναι ο αγώνας της αυτογνωσίας που διεξάγεται στο ιερό της συνείδησης. Αν ο εργάτης προσερχόταν στο κοινό έργο από την αυγή, θα έφερε μαζί του τη σκόνη και την αταξία μιας ακατέργαστης πέτρας.
Όταν ο Ήλιος φτάνει στο ζενίθ του, η σκιά μηδενίζεται. Αυτή είναι η στιγμή της απόλυτης Διαύγειας. Η Μεσημβρία συμβολίζει τον χρόνο όπου ο άνθρωπος έχει πλέον απαλλαγεί από τις σκιές των προσωπικών του παθών και είναι έτοιμος να εκτεθεί στο πλήρες φως της Αλήθειας.
Η έναρξη των εργασιών τη Μεσημβρία υποδηλώνει ότι:
Η Ατομικότητα συναντά την Αδελφότητα: Έχοντας εργαστεί μόνοι μας το πρωί, προσφέρουμε το μεσημέρι τους καρπούς της προσπάθειάς μας στο σύνολο.
Η Μετάβαση από το «Εγώ» στο «Εμείς»: Το κοινό οικοδόμημα του Ναού της Ανθρωπότητας δεν χτίζεται από ανθρώπους που απλώς «εμφανίστηκαν», αλλά από Εργάτες που έχουν ήδη μορφοποιήσει το πνεύμα τους.
Όπως ο κυβικός λίθος αποκαλύπτει νέες όψεις υπό το φως, έτσι και η Μεσημβρία μας αποκαλύπτει πως ο Τεκτονισμός δεν είναι μια στατική θεωρία, αλλά μια δυναμική εναλλαγή. Το πρωί είμαστε γλύπτες του εαυτού μας· το μεσημέρι γινόμαστε κτίστες του Κόσμου.
Δεν αρχίζουμε από το μηδέν, διότι η Τεκτονική Εργασία είναι η συνέχεια της εσωτερικής μας προετοιμασίας. Μόνο όποιος τίμησε τη σιωπή και τον μόχθο του πρωινού, δικαιούται να σταθεί όρθιος κάτω από τον μεσημβρινό ήλιο, δίπλα στους Αδελφούς του, για να συν-οικοδομήσει τον Ναό της Αρετής.
Εκεί έγκειται η ομορφιά του Τυπικού μας: μας υπενθυμίζει πως για να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στο Φως, πρέπει πρώτα να έχουμε δαμάσει το σκοτάδι μας στη σιωπή.
ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου